Deel 2/Part 2

Deel 2 Het moeilijke deel ...

 Heey.

 

Dus eergisteren begon ik een blog over mijn depressie. Ik kan je vertellen dat het echt moeilijk voor me was om me daarover open te stellen. En ik raakte een beetje verdwaald nadat ik het had geschreven. Maar ik wil iedereen heel erg bedanken voor hun vriendelijke lieve woorden en steun op mijn website, Facebook en Instagram verhaal...echt hartverwarmend. Dat maakte het een beetje makkelijker....Omdat er op de een of andere manier nog steeds een taboe is op het praten over depressie en andere psychische aandoeningen, terwijl ik denk dat veel mensen lijden aan depressie of andere psychische aandoeningen. Maar ach, of ik er over wil praten of erover schrijven of niet...ik moet...om beter te worden. Toch? En schrijven was een van de tips die een van mijn therapeuten mij gaf...dus ja.

 

Blogs zijn behoorlijk 'hot' of hoe je het ook wilt noemen en ook al ben ik niet helemaal zeker wat een blog is...ik maak mijn eigen versie van een blog. Dus het is misschien geen "traditioneel" blog...maar oke. Eerlijk gezegd vind ik dat ook niet belangrijk. Dus als het wat chaotisch of incohesief is...dan is dat maar zo.

 

Het doet er niet toe hoe bang ik ben om me open te stellen en volledig eerlijk te zijn...ik zal proberen dat altijd te zijn...en dat maakt me f*cking bang...sorry voor mijn taalgebruik.

 

Het is allemaal zo rommelig in mijn hoofd. Sommige dagen is het te doen en op sommige dagen is het daar een gekkenhuis. Ik begrijp niet waar alles dan vandaan komt. Ik kan zo depressief, stil, afstandelijk, geïrriteerd of boos zijn...maar vraag me niet wat er mis is of wat er in mijn hoofd omgaat in die tijd is...want die tijden, dagen, momenten of wat dan ook want 9 van de 10 keer weet ik het gewoon niet...want het is zo veel. Zo veel geluid. Het is alsof je in een club bent met harde muziek met honderden mensen en ze praten en schreeuwen allemaal tegelijk tegen je. En dan vraagt iemand je op dat moment "waar praten en schreeuwen al die mensen over"? "Nou euhmmm...wat dacht je van ik weet het niet want de muziek is te hard en ze praten en gillen allemaal tegelijk...dus ik begrijp er niets van of van hen" Dus ik heb heel wat werk voor me uitgesneden...orde scheppen in dat alles / in deze chaos en lawaai. En dat is waar ik aan werk.

 

Iets dat heel moeilijk voor me is, en misschien zul je het herkennen, zijn de ochtenden. Opstaan en de dag beginnen. De ochtenden zijn gewoon zwaar...niet elke dag maar de meeste. Vooral de 'slechte' gedachten zijn vreselijk. Dit is volgens mij een van de zwaarste delen...niet iets waar ik doorheen wil en jij (mijn familie, mijn vrienden en geliefden) wilt lezen. Maar ik heb mezelf beloofd en misschien zelfs aan jullie dat ik open en eerlijk zou zijn...en dit is een moeilijk onderdeel daarvan. Maar laten we er gewoon in duiken en "het uit de weg ruimen" om zo te zeggen. Ik wil echt niet denken aan het beeïndigen van mijn leven of aan de dood...maar ik moet eerlijk zijn dat het "gewoon" gebeurt. Ik bedoel, ik word niet wakker en denk "nou laten we maar een paar duistere gedachten hebben over de dood of sterven vandaag..." Nee natuurlijk niet...maar die gedachten sluipen er soms gewoon in. Ik f*cking haat het om dat toe te geven...ik heb een tweede kans gekregen om te leven...EEN TWEEDE KANS OM TE LEVEN...hallooo. Ik overleefde kanker terwijl de kansen tegen mij waren. Waarom zou ik mijn eigen leven willen nemen of willen sterven na een tweede kans...??? Dat is een vraag die ik mezelf vaak stel. Maar moet ik mezelf zo'n zware vraag wel stellen..? Ik weet het niet... Ik denk of geloof dat veel mensen die een zware ziekte zoals kanker hebben doorgemaakt/meegemaakt/overleefd uiteindelijk te maken krijgen met hun eigen mentale problemen...of depressie...toch?

 

Poeh...dit was zwaar ik laat het voor nu even hierbij...

--------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------Part 2 The hard part…

 

Heey.

 

So the day before yesterday I started a blog about my depression. I can tell you it was really hard for me to open up about that. And I got lost a little after I wrote it. But I would really like to thank everyone for their kind words and support on my website, Facebook and Instagram story…really heart-warming. Made it a little easier…. Cause somehow there's still a taboo on talking about depression and other mental illnesses, while I think a lot of people suffer from depression or other mental illnesses.  But hey whether I wanna talk or write about it or not…I have to…to get better. Right? And writing was one of the tips one of my therapists gave me…so yeah.

 

Blogs are pretty “hot” or whatever you wanna call it and even though I’m not completely sure of what a blog is…I’m making my own version of a blog. So it might not be a “traditional” blog…but okay. Frankly I don’t think that’s important here. So if it’s scattered or incohesive..so be it. 

 

No matter how scared I am to open up and be completely honest…I will try to be that at all times…and that scares the shit out of me...excuse my language.

 

It’s all so messy in my head. Some days it’s doable and some days it’s a madhouse up there. I don’t understand where everything is coming from a lot of the times. I can be so down, quiet, distant, agitated, irritated or angry ...but don’t ask me what’s wrong or what it is that’s in my head at that time…cause those times, days, moments or whatever 9 out of 10 times I just don’t know…cause it’s so much. So much noise. It’s like being in a club with loud music with hundreds of people and they’re all talking and screaming to you. And then someone asks you at that moment  “what is that all those people talk and scream about”? “Well euhmmm…how bout I don’t know cause the music is to loud and they all talk and scream at once…so I don’t understand any of it or them” So I’ve got some work cut out for me…creating order in all that/this chaos and noise. And that’s what I’m working on.

 

Something that’s really hard for me, and maybe you’ll recognize it, are the mornings. Getting up and starting the day. Mornings are just heavy…not every day but most.  Especially the “bad” thoughts are horrible. This I think is one of the heaviest parts…not something I wanna go through and you (my family, my friends and loved ones) wanna read about. But I promised myself and maybe even you to be open and honest…and this is a hard part of that. But let’s just dive in to that and “get it out of the way” so to speak.  I really don’t wanna think about death or dying…but I’ve got to be honest it does “just” happen. I mean I don’t wake up and think “well let’s have some dark thoughts about death or dying today…” No of course not…but those thoughts do creep up on me sometimes. I f*caking hate admitting that… I got a second chance to live…A SECOND CHANCE TO LIVE…halloo. I survived cancer while the odds were against me. Why the f*cu would I want to take my own life or want to die after getting a second change…??? That’s a question that I ask myself often.  But should I ask myself such a heavy question…? I don’t know… I think or believe a lot of people who went through heavy illnesses like cancer and survived eventually deal with their own mental struggles…or depression…Right?

 

Pfff...this was heavy I'm gonna leave it at this for now...

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    Astrid (Friday, 17 August 2018 20:22)

    Chaos veel en logisch .leer begrijpen dat aĺes verwerkt moet worden. Veel gebeurt is en nu even niet sterk zijn. Mag dat ? Tuurlijk mag dat probeer niet te vechten maar accepteer. Straks komt er iets nieuws jij verdient geluk,liefde en alles wat het leven bied aan moois.ik ben trots op,jou een vrouw waar ik met respect en liefde naar kijk.dat je nu jezelf zo kwetsbaar opstelt maakt je nog mooier als je al was. Een plekje in mijn ❤hour speciale x