Deel 5/Part 5

Deel 5 En toen kreeg ik een spoedoperatie ...

 

Hallo lieve mensen…

 

Het is een tijdje geleden sinds mijn laatste blog. En ik zal jullie uitleggen waarom en hoe enzo...

 

Het was donderdag 23 augustus....Ik ging rond 23:00 naar bed. Mijn mannetje bleef nog op om nog wat te werken. Ik heb nog wat TLC op de iPad gekeken en ben gaan slapen volgens mij rond 23:45. Ik sliep ongeveer 1,5 uur later licht toen ik wakker werd omdat ik pijn in mijn buik voelde...

 

Laat me eerst even wat uitleggen over “deze” pijnaanval... Ik heb dit soort ernstige pijnaanvallen eerder ervaren gedurende ongeveer 8 tot 9 jaar...meerdere keren per jaar, soms per maand. Een tijdje na mijn hele kankerperiode begon zeg maar. Ik ben hier meerdere malen voor naar de SEH geweest...maar ze hebben nooit echt ontdekt wat de pijnaanvallen veroorzaakte... soms naar mijn mening vanwege het gebrek aan onderzoek van alles wat mogelijk was met alle mogelijke middelen... Dus meestal werd ik naar huis gestuurd met wat zware pijnstillers en dat was dat. Soms duurde de pijn "slechts" een paar uur, maar andere keren duurde het dagen... Uiteindelijk weigerde ik om opnieuw naar de Eerste Hulp te gaan omdat ik dacht dat ze me waarschijnlijk weer naar huis zouden sturen met pijnstillers...dus waarom de moeite doen. Zo erg achteraf eigenlijk als ik het lees en hardop zeg ☹

 

Rond 01:30 uur kwam mijn mannetje naar bed. Ik liet hem niet onmiddellijk weten dat ik pijn had. Maar ik bewoog veel en lag in een rare positie...dus merkte hij dat er iets mis was. Hij vroeg: "Wat is er mis, gaat het?..." Ik begon te huilen en zei: "Nee, ik heb zo veel pijn...zoveel pijn" Ik viel praktisch uit bed en lag op de vloer te huilen en kwijlen omdat ik zo veel pijn had . Hij wilde een ambulance bellen omdat hij me eerder in veel pijn had gezien, maar hij zag me nooit in zoveel pijn als nu...het maakte hem bang. Maar ik wilde niet dat hij een ambulance zou bellen... een soort trauma-achtig iets met mij. Ik wilde ook niet naar het ziekenhuis omdat ik dacht dat ze me waarschijnlijk weer naar huis zouden sturen... zoals ze al die andere keren deden. Het geeft je het gevoel dat ze je niet geloven of zo, en je wilt niet als een dwaas naar huis worden gestuurd...zo voelde het voor mij. Dus ik nam wat zwaardere pijnstillers en probeerde in slaap te vallen...maar dat gebeurde dus niet. Gelukkig viel mijn mannetje rond 02.30 in slaap en sliep tot ongeveer 10.00 uur. Hij merkte niet dat ik 2 keer uit bed ben gegaan om te plassen...maar ik kon niet plassen...de plas kwam niet en het deed pijn... zoveel pijn dat ik beide keren flauwviel. Een keer op het toilet en de andere keer in de gang nadat ik had geprobeerd te plassen. Dus ik heb helemaal niet geslapen sinds ongeveer 02.00 uur... Het moment dat ik opstond die vrijdagmorgen 24 augustus werd de pijn veel intenser... Ik kon nauwelijks lopen en ik kon nog steeds niet plassen. Dus besloot ik de dokter te bellen. Ik kon vrijwel meteen komen. De dokter stelde een paar vragen en probeerde me te onderzoeken...maar alles deed pijn en ze wist niet zeker wat het kon zijn. Dus belde ze de SEH van het St. Antonius ziekenhuis in Utrecht...en we konden meteen komen. We hebben mijn tweelingzus opgehaald en zijn naar de SEH gegaan. We hoefden gelukkig niet lang te wachten voordat we werden binnen geroepen. Ze probeerden bloed van me af te nemen...maar mijn aderen waren teruggetrokken en ik viel weer flauw, dus ze hebben onmiddellijk een bed voor me geregeld. Maar ze slaagden er wel in genoeg bloed te krijgen voor onderzoek. Gedurende de dag kreeg ik meerdere onderzoeken en moest ik ze een beetje plas inleveren om te onderzoeken in het lab. Mijn urine was goed en mijn bloed was, voor mijn doen, ook goed. Maar nog steeds niet duidelijk wat er mis was. Ze deden meerdere tests en onderzoeken. En ik kreeg veel pijnstillers en uiteindelijk kreeg ik morfine omdat er niets hielp. Zelfs de morfine verlichtte mijn pijn niet. Rond 16.00 uur kreeg ik een echo. We moesten wachten op de resultaten. Maar voordat we de resultaten kregen, werd ik overgeplaatst naar een privékamer. Dit was rond 17.20 uur. Daar hebben we geruime tijd gewacht voordat iemand ons vertelde wat er aan de hand was. We wisten alleen dat er nog een gynaecoloog zou komen. Maar blijkbaar waren ze bezig met een bevalling. Maar uiteindelijk kwam de gynaecoloog en vertelde me dat ze een vrij grote massa op de echo hadden gezien. Ze dachten dat het de ene eierstok die ik had was. Maar om daar zeker van te zijn moesten ze ook een inwendige echo doen. Ze nam ook wat weefsel uit mijn baarmoeder voor onderzoek in het lab omdat het er een beetje onrustig uitzag...dat was wel even schrikken op dat moment... Ze ontdekte tijdens de interne echo dat het inderdaad mijn eierstok was die waarschijnlijk de intense pijn veroorzaakte en de rest van de problemen. Een normale eierstok voor een vrouw van mijn leeftijd is ongeveer 3,5 cm lang en de breedte is ongeveer 2 cm. Mijn eierstok was 8,8 cm lang en de breedte was 4,7 cm en daarbovenop had ik ovariële torsie (een verdraaide eierstok) en had ik interne bloedingen. Ze wilden me eigenlijk opnemen om die zaterdagochtend een CT-scan te doen. Maar vanwege de extreme pijn die ik had en alles wat ze op de echo's zagen, besloten ze dat ik een spoedoperatie moest ondergaan. Dus ik moest operatiekleding aandoen en ik werd rond 22.00 uur naar de operatiekamer gebracht. Ik nam afscheid van mijn mannetje en tweelingzusje en werd voorbereid voor de operatie. De operatie duurde tot diep in de nacht,ongeveer 4,5 uur. Ze hebben mijn enige eierstok verwijderd en hebben het bloed e.d. van de inwendige bloedingen opgeruimd en schoongemaakt. Toen ik bewust wakker werd, was ik opgelucht om geen extreem intense pijn meer te voelen. Ik had wel pijn...maar dat was andere pijn...operatie pijn. Een pijn die ik veel vaker heb gevoeld. Maar deze pijn was en is te doen.

 

Samen met het onrustige weefsel van mijn baarmoeder is mijn eierstok naar het lab gestuurd voor verder onderzoek. Ik krijg de resultaten eind van deze week of begin volgende week. Dus dat is nog een beetje stressvol.Maar ik wil positief zijn en blijven. Dus ik ga ervan uit dat het goed gaat komen met me!!!

 

Dus dat is het verhaal van mijn spoedoperatie en waarom het een tijdje geleden is sinds mijn laatste blog.

 

Waarschijnlijk lezen jullie deze blog en krijgen jullie een ander “vibe” van deze blog dan van mijn andere blogs....dat kan kloppen en is misschien ook wel logisch gezien waar het over gaat. Maar ik vond het moeilijk bij deze blog om er echt mijn gevoel in te leggen... Het enige wat ik daarover kan zeggen is dat het geestelijk en lichamelijk heel zwaar was en nog steeds is... Hoe pak je zoiets aan en hoe ga je ermee om? Hoe leg je uit wat je op die momenten precies voelde..? Ik vond het in dit geval moeilijk en misschien wel net ff te confronterend. Nou ja dat geef ik dan in ieder geval wel toe. Het heeft meer met me gedaan dan er misschien duidelijk wordt uit dit blog. Ik moet weer even bij mijn emoties en gevoel zien te komen...

 

Wie weet lukt het weer bij mijn volgende blog.

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 Part 5 And then I got emergency surgery…

 

Hi dear people…

 

It’s been a little while since my last blog. And I’m gonna explain to you’ll why how and all that…

 

It was Thursday August 23rd….I went to bed around 11:00 PM. My hubby stayed up to work some more. I watched some TLC on the iPad and went to sleep around I think 11:45 PM. I was lightly asleep about 1,5 hours later when I woke up cause I felt pain in my abdomen…

Let me explain something in between here about this pain attack...I’ve been experiencing these kind of severe pain attacks for about 8 to 9 years…several times a year sometimes a month. A little while after my whole cancer trial started so to speak. I’ve been to the ER on multiple occasions for this…but they never really found what caused the pain attacks…sometimes in my opinion due to lack of examining everything possible with every possible means… So mostly of the times I was send home with some heavy painkillers and that was that. Sometimes the pain lasted “just” a few hours but other times it lasted days… Eventually when I had another pain attack I refused to go to the ER because I thought they’re probably gonna send me home with painkillers again…so why bother. So bad in hind side actually when I read and say it out loud ☹

Around 01:30 AM my hubby came to bed. I didn’t let him know immediately I was in pain. But I was moving a lot and lay in a weird position…so he noticed something was wrong. He asked “what’s wrong, are you okay…?” I started crying and said “no I’m in so much pain…so much pain” I practically fell out of bed and lay on the floor crying cause I was in so much pain. My hubby wanted to call an ambulance because he saw me in a lot of pain multiple times before but he never saw me in this much pain…it scared him. But I didn’t want him to call an ambulance…sort of trauma thing with me. I also didn’t want to go to the hospital cause I figured they would probably send me home with again…like they did all the other times. It makes you feel like they don’t believe you or something and you don’t want to be send home again like a fool…that’s what it felt like for me. So I took some heavier painkillers and tried to fall asleep….but that never happened. Luckily my hubby fell asleep around 02.30 and slept until about 10.00 AM. He didn’t notice me getting out of bed 2 times to pee…but I couldn’t pee…the pee wouldn’t come and it hurt like hell….so bad that I fainted both times. One time on the toilet and the other time in the hall way after I tried to pee. So I didn’t sleep at all since about 02.00 AM… The moment I got up that Friday morning August 24rd the pain got way more intense…I could barely walk and I still couldn’t pee. So I decided to call the doctor. I could come pretty much immediately. The doctor asked some questions and tried to examine me…but everything hurt and she wasn’t sure what it could be. So she called the ER of St. Antonius hospital in Utrecht…and we could come right away. We picked up my twin sister and went to the ER. We luckily didn’t have to wait long before we were called in. They were trying to draw blood from me…but my veins were retracted and I fainted again so they immediately arranged a bed for me. But they did manage to get enough blood for research. During the day I got multiple examinations and I had to give them a little pee as well to research in the lab. My urine was fine luckily and my blood was, for my doing, okay as well. But still not clear what was wrong. They did multiple tests and examinations. And I got a lot of painkillers and eventually I got morphine cause nothing helped. Even the morphine didn’t relieve me from my pain. Around 04.00 PM I got an echo. We had to wait for the results. But before we got the results I was transferred to a private room. This was around 05.20 PM. There we waited for quite some time before someone told us what was going on. We only knew a gynaecologist would come to see me. But apparently they were busy with a delivery. But eventually the gynaecologist came and told me that they had seen quite a large mass on the echo. They thought it could be the one ovary I had left. But to be sure they had to do an internal echo as well. She also took some tissue from my uterus for research in the lab cause it looked a little restless…so that was quite a shocker at that moment… She found out during the internal echo that it indeed was my ovary that probably caused the intense pain and problems. A normal ovary for a women my age is about 3,5cm long and the width is about 2cm. My ovary was 8,8cm long and the width was 4,7cm and on top of that I had ovarian torsion and I had internal bleeding. They wanted to admit me and give me a CT scan that Saturday morning. But because of the extreme pain I was in and everything they saw on the echoes the decided I needed emergency surgery. So I had to put on surgery clothes and I was taken to the OR at around 10.00 PM. I said goodbye to my hubby and twin and was prepped for surgery. The surgery took till in the middle of the night about 4,5 hours. They removed my only ovary left and cleaned up the internal bleeding.  When I woke up consciously I was relieved not to feel that extreme intense pain anymore. I was in pain…but that was different pain…surgery pain. A pain I have felt to many times before. But this pain was and is manageable.

 

Together with the restless tissue from my uterus my ovary was send to the lab for further research. I will get the results end of this week or the beginning of next week. So that’s a little stressful. But I want to be positive. So I think I’m gonna be fine!!!

 

So that’s the story of my emergency surgery and why it’s been a little while since my last blog.

 

You probably read this blog and you get a different

"vibe" from this blog than from my other blogs....that probably true

and maybe it is also logical cause of what’s it about. But I found it hard with

this blog to really put my feelings in it... The only thing I can say about

that is that it was mentally and physically very heavy and still is... How do

you deal with something like that and how would you do it? How do you explain

exactly what you felt at those moments? I found it difficult in this case and

perhaps just too confronting. Well, at least I'll admit to that. It has done

more with me than might be clear from this blog. I have to try to get back to

my emotions and feelings...

 

Who knows maybe I’ll be able to again with my next

blog.

 

Write a comment

Comments: 1
  • #1

    Sandra (Thursday, 06 September 2018 07:02)

    O meissie wat een verhaal weer! Ik hoop dat je snel opknapt en dat er een goede uitslag uit komt. Zal aan je denken.........�