Deel 6/ Part 6

Deel 6 Ter nagedachtenis aan onze Oma Mien

* 02-07-1917  –  † 07-09-2018

 

Hallo iedereen,

 

Voordat ik verder ga met mijn "normale" blog over mijn depressie, wil ik deze blog schrijven ter nagedachtenis van onze Oma Mien.

Zij is vrijdag 7 september overleden...

Mag ze rusten in vrede.

 

Mijn oma was 101 jaar oud. Dus ze was een honderdjarige. En ze werd zo oud zonder grote mentale problemen. Ze vergat soms dingen, vooral in de laatste paar maanden...maar hey wie niet. En in haar geval begon ze eigenlijk meer dingen te vergeten toen ze in februari van dit jaar een longontsteking kreeg...en de dokter haar morfine gaf. Vanaf dit punt begonnen de dingen langzaam maar zeker bergafwaarts te gaan. Tot februari van dit jaar had ze een druk sociaal leven en leefde ze letterlijk het leven ten volle.

 

Mijn oma was absoluut de liefste, ik weet dat iedereen dat zegt over hun grootouders, maar dat zeg ik niet alleen...het is waar!!! En behalve de liefste was ze soms ook een beetje ondeugend. Ze kon ons altijd laten lachen met dingen die ze deed of zei. En zij was de eerste om dat toe te geven. Ze zei dat zelfs tegen de dominee die haar begrafenisdienst leidde. En met alles wat ze deed of zei, had ze altijd mijn opa in gedachten. Ze keek altijd naar hem op. Mijn opa stierf op 22 juli 2004 op 87-jarige leeftijd. We dachten allemaal dat het niet lang zou duren voordat mijn oma ook zou "gaan". Omdat ze voor een lange tijd voor mijn opa zorgde, dachten we allemaal dat ze in een diep donker gat zou vallen en daar niet door zou komen. Maar ze bewees ons allemaal het tegendeel. Natuurlijk was ze verdrietig (wij allemaal) en dat kostte tijd. Maar ze miste mijn opa tot de laatste dag van haar leven, afgelopen 7 september. Enige tijd nadat mijn opa stierf, pakte ze haar leven op en begon ze ten volle van haar leven te genieten. Ze hoefde niet meer voor mijn opa te zorgen, dus ze had meer tijd voor zichzelf. En in het begin was dat moeilijk, maar uiteindelijk leefde ze echt “opnieuw”. Haar sociale leven was zo druk...haha. Ze had meer een sociaal leven dan ons. Als we haar wilden bezoeken, eigenlijk net als bij mijn andere oma, moesten we bellen voordat we kwamen om te zorgen dat ze die dag thuis was. Ze reed zelfs nog steeds auto. Mijn grootouders hadden allebei een rijbewijs en ze hadden altijd een auto. Mijn opa was zo'n goede chauffeur. Tot de laatste keren dat hij kon rijden. Hij was niet je typische "opa / oma", langzame en gevaarlijk rijdende opa. Nee helemaal niet. Hij reed met al het verkeer mee, hij paste zich aan. Soms reed hij zelfs een beetje te hard...dus ja 😉 Mijn oma reed wat anders...ze was soms te zeker en soms te bang. Maar ze reed bijna nooit op de snelweg. En helemaal niet meer nadat mijn opa was overleden. Nadat hij was overleden, reed ze gewoon in en rond Aalten. Ze reed tot ze 92 jaar oud was. Daarna werd het te moeilijk.

 

Uiteindelijk verhuisde ze nog een laatste keer in Aalten. Naar een plek waar ze hulp kon krijgen als ze het nodig had. Het was een plaats waar de ouderen semi-onafhankelijk konden wonen. Aanvankelijk was ze er niet zo zeker van om daarheen te verhuizen en was ze haar koppige kleine zelf... 😉 Maar ze besefte wel dat het misschien beter voor haar was. En mensen echt... geloof me...ze heeft daar veel nieuwe vrienden gemaakt. Ze woonde nu zelfs heel dicht bij mijn andere oma...haar vriendin 😊 Er was een plek aan de overkant waar alle ouderen uit de ouderenappartementen eromheen konden komen voor ontbijt, lunch en avondeten. En ze hadden ook veel activiteiten gedurende de dag en vooral rond de feestdagen en zo. Dus haar sociale leven kwam op een nog hoger niveau. Ze vertelde ons altijd over alle dingen die ze deed en wat ze had gegeten. Meestal hield ze van het eten dat ze kreeg...het enige wat ze niet lekker vond, waren kippenpoten...en de manier waarop ze het zei in het dialect was gewoon hilarisch...het maakte ons elke keer aan het lachen...zelfs als ik dit schrijf moet ik lachen.

 

Ze was grappig tot op een van de laatste dagen dat ze nog een beetje kon praten. Dit was de vrijdag voordat ze stierf. Mijn zus, tweelingzus en mijn ouders waren toen bij haar. Ze tilde haar arm op en zei: "Kijk naar al die rimpels...zo oud" opnieuw zei ze dit in het dialect en ze maakte iedereen daar die dag aan het lachen.

Mijn zussen zeiden tegen ons (mijn mannetje en mij) dat we haar snel moesten gaan bezoeken...omdat ze wisten dat het niet lang meer zou duren voordat ze zou sterven. Dus hoewel ik nog steeds herstellende was van mijn spoedoperatie, wist ik dat ik haar moest gaan opzoeken om gedag te zeggen...want als ik dat niet zou doen/had gedaan, zou ik daar de rest van mijn leven spijt van hebben. Dus ik vroeg mijn moeder of ze met ons mee wilde gaan. We gingen op dinsdag 4 september en ik reed zelf naar Aalten...het leidde me af van alles. Toen we daar aankwamen was het eerste en enige wat ze zei (ze kon nauwelijks meer praten): "Ik wil niet meer"...ze was zo klaar met niets meer kunnen doen...niet meer kunnen praten, niet naar de badkamer alleen, niet meer kunnen eten enzovoort, enzovoort...het was geen levenmeer voor mijn oma. Maar bovenal wilde ze zo graag naar mijn opa...die met een grote glimlach op haar wachtte. Ik zat bijna een uur lang aan haar bed en hield haar hand vast...en zij hield de mijne echt vast. Mijn mannetje stond achter haar bed en op een gegeven moment streelde hij haar benen en ze draaide haar hoofd naar hem toe en ze gaf hem haar mooiste glimlach ooit...terwijl ik dit schrijf, begin ik weer te huilen...het was zo mooi, maar ik besef ook dat ik haar nooit meer zal zien of knuffelen. Maar dat is egoistisch. Ik ben zo blij voor haar dat ze haar vrede heeft. Maar bovenal ben ik blij dat ze terug is bij de liefde van haar leven mijn opa!

 

Haar begrafenis en begrafenisdienst waren afgelopen vrijdag 14 september. We hebben haar voor de dienst met alleen de naaste familie begraven. Het was een mooie zonnige dag...precies zoals haar...mooi en zonnig. Het was natuurlijk emotioneel en verdrietig, maar tegelijkertijd ook mooi en vredig. Haar kist werd (naar hetzelfde graf als mijn opa) begeleid door mijn vader, mijn tante, mijn oom, mijn neef, mijn zus en mijn mannetje, naar haar laatste rustplaats. Het was de eerste begrafenis van mijn mannetje...dus ik (en alle anderen) was hem zo dankbaar dat hij dit wou doen voor onze oma en de rest van de familie. Het maakte het net dat beetje mooier en emotioneler. De uitvaartdienst was echt ter ere en in naam van mijn oma. Het was zo mooi...dankzij de dominee die echt de essentie van het leven van mijn oma hier op aarde heeft vastgelegd en dankzij mijn zus die het mooiste stuk schreef ter nagedachtenis aan onze oma, gevolgd door een stuk van het mooiste muziek...en mijn oom die een klein gedicht voor zijn moeder schreef.

De begrafenis en de uitvaartdienst waren gevuld met liefde.

 

Mijn oma was een van de mooiste, liefste eerlijkste en sterkste mensen die ik ooit heb ontmoet. Dus ik ben zo gezegend dat ik een van de gelukkige mensen ben die haar MIJN OMA mochten noemen!!!

 

Lieve oma ik zal altijd van u bijven houden en ik geloof dat we op een dag allemaal weer samen zullen zijn als een complete familie, maar voor nu ben ik blij dat u weer bij opa bent en over ons waakt.

 

Vaarwel lieve oma Mien, totdat we elkaar weer zullen zien.

 

---------------------------------------------------------------------------------------------------------------

 

Part 6 In memory of  our grandmother Oma Mien * 02-07-1917  –  † 07-09-2018

 

Hi everyone,

 

Before I continue with my “normal” blog about my depression I want to write this blog in memory of our grandmother Oma Mien.

She passed away last Friday on September 7th…. May she Rest In Peace.

My grandmother was 101 years of age. So she was a centenarian. And she got that old without any major mental issues. She sometimes forgot things, especially in the last couple of months…but hey who doesn’t. And in her case, she actually started forgetting more things when she got a pneumonia in February of this year…and the doctor gave her morphine. It was from this point on things slowly started going downhill so to speak. Until February of this year she had a busy social life and she literally lived life to the fullest.

 

My grandmother was absolutely the sweetest, I know everyone says that about their grandparents, but I’m not just saying that…it’s true!!! And besides the sweetest she sometimes was a little naughty too. She could always make us laugh with things she did or said. And she was the first to admit to that. She even said that to the reverend who led her funeral service. And with everything she did or said she always had my Grandfather in mind. She always kept looking up to him. My grandfather died on July 22nd 2004 at the age of 87. We all thought that it wouldn’t take long before my grandmother would “go” too. Because she took care of my grandfather for a long time we all thought she would fall into a deep dark whole and would not make it through. But she proved us all so wrong. Of course she was sad (we all were) and that took time. But she missed my grandfather until the last day of her life last September 7th. Sometime after my grandfather died she picked up her life and started enjoying her life to the fullest. She didn’t have to take care of my grandfather anymore so she had more time for herself. And at first that was hard, but eventually she really lived again. Her social life was so busy…haha. She had more of a social life than many of us. If we wanted to visit her, actually just like my other grandmother, we had to call before we came to make sure she was home at that day and time. She even was still driving. My grandparents both had their drivers licence and they always had a car. My grandfather was such a good driver. Up until the last times he was able to drive. He wasn’t your typical “grandpa/grandma” slow and dangerous driving grandfather. No not at all. He drove with all the traffic, he adapted. Sometimes he even speeded a little…so yeah 😉 My grandmother drove a lot different…she was too confident sometimes and sometimes too scared. But she almost never drove on the highway. And not at all after my grandfather died. After he passed away she just drove in and around Aalten. She drove until she was 92 years old. After that it became too hard.

 

She eventually moved one last time in Aalten. To a place where she could get help if she needed it. It was a place were the elderly lived semi-independent. At first wasn’t so sure about moving there and she was her stubborn little self…😉 But she realized it might be better for her. And guys really…believe me…she made a lot of new friends there. She now even lived really close to my other grandmother…her friend  😊 There was a place across the street were all the elderly from the places around it could come for breakfast lunch and dinner. And they also had a lot of activities during the day and especially around holidays and stuff. So her social life got to the next level. She would always tell us about all the things she did and that what she had for dinner. Most of the times she loved the food she got…the only thing she didn’t like were chicken legs….and the way she said it in the dialect she spoke was just hilarious…it cracked us up every time…even when I’m writing this.

 

She was funny upon one of the last days she could talk a little. This was the Friday before she died. My parent’s sister and twin sister were with her then. She lifted up her arm and said “look at all these wrinkles…so old” again she said this in dialect and she made everyone there that day laugh. 

My sisters told us (me and my hubby) we had to go see her soon…because they knew it wouldn’t be long anymore before she would pass away. So even though I was still recovering from my emergency surgery I knew I had to go see her to say goodbye…cause if I didn’t I would be sorry for the rest of my life. So I asked my mother if she wanted to come with us. We went on Tuesday September 4th and I drove to Aalten myself…it takes my mind of of things. When we got there the first and only thing she said (she could barely talk anymore) was “I don’t want to anymore”…she was so done with not being able to do anything anymore…not to talk anymore, not going to the bathroom by herself, not being able to eat anymore and so on and so on...it wasn’t living anymore for my grandmother. But on top of all that she wanted to go to my grandfather so bad…who was waiting for her with a big smile. I sat with her for almost an hour holding her hand…and she really really held mine. My hubby stood behind her bed an at one point he stroked her legs and she turned her head towards him and she gave him her most beautiful smile ever…as I’m writing this I start crying again…it was so beautiful, but I also realize I can never see or hug her again. But that’s selfish. I’m so happy for her she has her peace. But most of all I’m happy she’s back with the love of her life my grandfather!

 

Her funeral and funeral service were last Friday September 14th . We buried her before the service with only the closest family. It was a beautiful sunny day…exactly like her…beautiful and sunny. It was of course emotional and sad, but also beautiful and peaceful at the same time. Her coffin was escorted to her final resting place back with my grandfather by my father, my aunt, my uncle, my nephew, my sister and my hubby. It was my hubbies first funeral…so I (and everyone else) was so grateful to him he would do this for our grandmother and the rest of the family. It made it just that little more beautiful and emotional. The funeral service was really in honour of my grandmother. It was so beautiful…thanks to the reverend who really captured the essence of my grandmother’s life here on earth and thanks to my sister who wrote the most beautiful piece in commemoration of our grandmother followed by a piece of the most beautiful music…and my uncle who wrote a small poem for his mother.

The funeral and funeral service were filled with love.

 

My grandmother was one of the most beautiful sweetest honest and strongest people I’ve ever met. So I am so blessed that I was one of the lucky people who got to call her MY GRANDMOTHER!!!

Dear grandma I will always love you and I believe one day we will all be together again as a complete family, but for now I am happy you are with grandpa again watching over us.

 

Goodbye sweet oma Mien, until we will see eachother again.

                                                                                                                                                                                                    

Write a comment

Comments: 0